De Canadese bevrijders hadden hun kampement onder de bomen van het Van Boetzelaerpark opgeslagen. Daar stonden ook de voertuigen, waaronder de motorfietsen. Die werden op een merkwaardige wijze bereden: de berijder zat altijd ver naar voren op de tank. Ze waren voorzien van buddyseats, tot dan voor ons onbekend. Kennelijk door de strijd geharde jongens, die doodgemoedereerd hun sigaret doofden in een volle jerrycan met benzine. Aan het woord is Piet Meijer, die het als jongen meemaakte. Foto: een motorrijder deelt handtekeningen uit tijdens de intocht van geallieerden in Utrecht. (Het Utrechts Archief)

 

Meer informatie

De heer Meijer vertelt verder: ¬†Meerijden op een brencarrier van de Canadezen was een feest op zich; alleen werd er niet aan gedacht dat we terug moesten lopen. Thuis was er ongerustheid doordat ik ver na etenstijd binnen kwam. Ondanks dat was ook daar iedereen uitgelaten. […]

De zomeravonden daar waren erg in trek, vooral voor meisjes. Meestal met vriendinnen in grote groepen kwamen ze op die Canadese jongens af, die over onuitputtelijke voorraden chocolade, kauwgum en sigaretten bleken te beschikken. Voor mij en anderen waren die lekkernijen zelfs volstrekt nieuw. Er werden daar ook avonden georganiseerd met muziek en cabaret.

In de dagen kort na de bevrijding was er ook een optreden van de Biltse Harmonie, althans voor zover beschikbaar en voorzien van een bespeelbaar instrument. Omdat het in de avond plaatsvond, werd er voor alle zekerheid besloten dat te doen in een van de lokalen in de Kleuterschool (ook wel kakschool genoemd) aan de Burgemeester de Withstraat. Het publiek stond op straat en alle ramen stonden open. Wel viel zo nu en dan het licht uit en dan waren het onder meer Wim de Heus (trombone) en Ben Meijer (saxofoon) die ervoor zorgden dat het werk werd voltooid.

Indrukwekkend was het Wilhelmus aan het einde. Ik kende het niet omdat het door de bezetter verboden was. Maar ik was erg verbaasd dat alle volwassenen het wèl kenden en het uit volle borst meezongen, sommigen met tranen in de ogen.

Voor de volledige tekst over zijn ervaringen tijdens de oorlog klik HIER

DAB

.